Κουράστηκα να πιστεύω σε καλές προθέσεις

Να μετρώ κατανόηση και ατέρμονη υπομονή

Και να πρέπει να πιστεύω πάντα στο καλό

Η ζωή μου δείχνει σταθερά με κάθε ευκαιρία

Πως αγνοί άνθρωποι έχουν πάψει να υπάρχουν

Μόνο οι υποκριτές και οι καλύτεροι υποκριτές

Ούτε μία ένδειξη, χαριστικά, πως κάνει λάθος

Καμιά φορά αφήνομαι, παραδίνομαι στην ελπίδα

Και μετά κάτι με τσιγκλάει και ξεκινάω να το ψάχνω

Πόσο θα 'θελα να μην ανακάλυπτα τίποτα

Να ήμουν εγώ η «λάθος» και η καχύποπτη

Η αδύναμη να πιστέψω στους ανθρώπους

Ούτε μια φορά δεν βρέθηκε κάποιος άλλος

Να μπορώ να στηριχθώ σαν να 'μαι εγώ

Να μπορώ να ξέρω το αληθινό του πρόσωπο

Και βρίσκομαι μετέωρη να πρέπει να συμβιβαστώ

Με ανθρώπους ανακριβείς στον λόγο

Διανεμητές ωραίων λόγων και παραμυθιών

Θα προτιμούσα να υστερώ νοημοσύνης

Ή να ζω σε γυάλινο κουτί χωρίς πόρτα

Κάνεις να μην μπορεί να βγει ή να μπει

Πιο κακό μου κάνουν τα διπλά προσωπεία

Μα τα φορούν αυτοί που μοιράζουν Ουτοπίες

Ή τα φορώ εγώ που δεν μπορώ να ξεφύγω

Απόδειξη της απόλυτης ανικανότητάς μου

Το ότι αντί να φύγω μακριά να γλιτώσω

Ξορκίζω την αγανάκτηση μου με λέξεις

Λες και ένα μικρό ξέσπασμα υστερικής αλήθειας

Θα με σώσει από τον βούρκο που βρίσκομαι να πατώ

Δεν επιβιώνει κανένας μπροστά στην ειλικρίνεια